อิแย้เอ้ยยยกว่ากรูจะหาเวลามาเปิดเอ็กทีนได้ก็เลือดตาแทบกระเด็น อยู่ๆก็เล่นอะไรกันล่ะเนี่ย = = กรูจะทำงานนน
แต่ว่าอะนะ..
ไหนๆก็ไหนๆ จะตอบล่ะนะ วะฮ่าๆๆๆ
1! วัยเด็กที่หลบๆซ่อนๆ
เมื่อก่อนตอนเด็กมากกก เราเป็นคนที่ขี้อ๊าย ขี้อายโคดด! ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง แม้แต่จะไปซื้อชานมไข่มุกในซอยข้างบ้านยังไม่กล้าจะไป ซื้อทอดมันกินที่โรงเรียนก็ไม่กล้าเพราะไม่รู้ราคา= = หรือซื้อส้มตำตรงข้ามบ้านยังไม่ยอมไปซื้อให้แม่ จนตอนนั้นถูกพ่อว่าจนเสียเซลฟ์ไปเลยว่า "แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะมีปันยาทำอะไรกิน!"
ด้วยคำพูดคำนั้น มันจึงจุดประกายความทุเรดตัวเองในหัวใจ และพยายามขึ้นเวที โชวพาว ทำแม่งทุกอย่างที่ต้องใช้ความกล้าแสดงออก จนตอนนี้ มันกลายเป็นคนที่กล้าเต้นหมีแพนด้าหน้าเสาธงให้คนดูนับพันได้แล้ว...พูดง่ายๆ หน้าด้านไปซะแล้ว..
2! ขี่จักรยานไม่เป็น
เพราะตั้งแต่เติบโตมา จักรยานก็ตั้งตระหง่านแต่เจ๊งแล้วให้ยลโฉมอยู่ทุกๆวัน และบวกด้วยความขี้อายในข้อที่แล้ว ไม่ชอบออกจากบ้าน เลยไม่กระตือรือร้นที่จะขอพ่อให้เอามันไปซ่อมแล้วขี่ พอเติบโตมาจนโข่งอายุได้13ปี ไปเที่ยวอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย เค้ามีเช่าจักรยานให้ขี่ชมรอบๆ ในใจก็คิดว่ากรูคงต้องเดินดูเอาแน่ๆแล้ว= = และก็ถูกเหล่าน้องๆญาติ ที่ขี่เป็นมองด้วยสายตาเย้ยๆ พวกอาๆจึงพากันมาสอนให้..จนในที่สุด
ก็ยังขี่ไม่ได้...
3! ผลเสียของทูพีช
เรื่องนี้ห้ามบอกใครนะ T-T ก็ตอนประมาน ป.5 เรายังว่ายน้ำไม่เป็น แม่เลยส่งไปเรียนว่ายน้ำที่สโมสรกับพี่2คน แล้วชุดที่เราใส่เป็นทูพีช ปลายพลิ้วๆ สีชมพูสะท้อนแสง (ตอนนี้กลับมาคิดว่ากูกล้าได้ไง)จนเรียนได้หลายอาทิตย์พอว่ายได้ อาจารย์ก็สอนท่าลูกหมาตกน้ำ คือพาไปตรงที่ลึกที่สุดของสระประมาน 3-4 ม.แล้วให้โดดลงไปเด้งกับพื้นสระแล้วใช้แขนปั่นๆทำให้ตัวลอยขึ้นมา
แล้วจังหวะที่โดดลงไป ใครจะรู้ว่าแรงต้านของลมมันจะแรงขนาดไหน พอลงไปในน้ำได้ก็เลยเห็นว่า..เสื้อมันเปิด!!! หลังจากโผล่พ้นน้ำได้อย่างยากเย็น(แถมต้องให้ช่วยอีก) ก็สังเกตเห็นครูกับพี่หัวเราะกันคิกคัก. หึหึหึ =////=
4! ของหาย
อยากจะบอกว่าไม่มีของสิ่งใดยั่งยืน..เมื่ออยู่ในมือกรูวว เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ป.6 จะขอเรียงลำดับสิ่งที่หายให้ฟัง
- กระเป๋าตังค์ หายเนื่องจากลืมวางทิ้งไว้บนตู้โทรศัพท์ (ป.6)
- กระเป๋าตังค์ หล่นบนรถตู้ (ม.1)
- เงินห้อง เพราะเป็นเหรัญญิก เก็บไว้ใต้เก๊ะมันก็เลย.. (ม.1)
- เงินห้อง หาย2วันติดกันนน! หายวันแรกมีเพื่อนสงสารเอาเงินมาบริจาคให้ หายครั้งนี้ต้องจ่ายเองแล้ว วางไว้ที่ตู้เก็บของหน้าห้องสมุด.. มันมีคนขโมย แถมคนเดียวกันด้วย (ม.1)
- กระเป๋าดินสอลายหมีพูห์ ที่มีของทำงาน และปากกาแพงๆอยู 4 ด้าม T[]T ข้างในใส่น้ำยานำโชคที่ได้แถมมาจากแฮร์รี่ นำโชคโคด..(ม.2)
- ของทำงานที่ซื้อมาร่วมร้อย ลืมวางทิ้งไว้บนโต๊ะม้าหิน(ม.2)
- มือถือ โนเกียซื้อมาประมาน 8 พันกว่าๆ หล่นหายบนรถตู้ รึไม่ก็ถูกล้วง อันนี้ไม่รู้แน่(ม.3)
พอเห๊อะ = = และอื่นๆเบ็ดเตล็ดที่บางทีก็หายรายวัน พวกยางลบ ปากกาหมึกซึม สีไม้ (เอามารร.ทีไรมันหายไปร่วมครึ่งกล่องทุกที)
เห็นอย่างนี้แล้ว..*สึกนึกผิด* T-T ทั้งหมดมันร่วมหมื่นเลยนะ
5!Yaio
ตอนประมานป.1-2 พี่เราจะแต่งนิยายมาเรื่องนึง แล้วเราก็จะเอาชอบมาวาดเป็นการ์ตูนแล้วเอาไปโชว์พี่พอดีตัวเอกจะมี ชาย2 หญิง 1 แล้วมีตอนนึง ชาย2คนนี้มันทะเลาะกัน! แล้วมันก็จะต้องไปง้อคืนดีกันให้ได้ ขอบอกว่าตอนที่เราเอาที่พี่แต่งตอนนั้นมาวาด โคดจะมีความสุขขข ไม่รู้เพราะอะไร เวลาผ่านไปหน่อย มีเรื่องดิจิม่อนเข้ามาสู่ช่อง9 ฉากที่ยามาโตะต้องตามหาทเครุในพายุหิมะอย่างเป็นห่วงเป็นใย มันยังตราตรึงอยู่ในจิตใจเราเสมอ TwT ตอนนั้นยังอินโนเซ้น ไม่รู้อะไรมาก แต่พอตอนนี้ลองกลับมาคิดย้อนไปดู...
เลือดYกรูชัดเจนแต่เด็กเลยว้อยยยย!
จบเห๊อะ! โอ้ววว การบ้านยังไม่เส็ดดด
อัพรูปหน่อยดีกว่า ไหนๆก็อัพบล็อคและ หลังจากดองจนขึ้นอืด
จะหาเวลาลงCGแจ่มๆซักหน่อย แต่ยังไม่มี T-T
รูปนี้งานวิชาอังกฤษ เป็นปกของงาน มันมี2เล่มโดนเพื่อนประนามว่าพวกนี้แม่งทำผมผิดกฎโรงเรียน..แต่อาจารย์ก็ไม่ว่าอะไร
เรามาเล่นเกมส์จับผิดกันหน่อย...ในสองรูปนี้มีรูปนึงที่มีบางอย่างแปลกไป รู้มั้ยอะรัยยย
.....
...........
.....................
...............................
เฉลย จุดฟูลสต๊อป...= =
โอ้เอ้ก็ไม่ค่อยได้เข้าไปวาดเลยอ้า~ =3= เอามิยะจังมารูปนึง
ความจิงวันนี้ป่วยนะเนี่ย หยุดเรียนด้วย = = งานก็ไม่ได้ส่ง แถมไม่เส็ดอีกต่างหาก โอวววว
ไม่รู้จะแท้กใครต่อดีแล้ววว เพิ่งรู้ว่าแท้กคืออะไรเมื่อวานนี้เอง-*- โดนแท้กกานไปโหมดแย้ว
ไปละ เจอกันเมื่อชาติต้องการ (และงานไม่ค้าง)
ขอบคุณทุกคอมเม้นล่วงหน้าเด้อค่า~
